Δεν είναι τα πάντα χρήμα

Χτες ξεκίνησα με μεγάλη όρεξη να παρακολουθήσω τη συνέντευξη του προέδρου της Λέσχης Φίλων Κόμικς στη ΝΕΤ.
Η απογοήτευσή μου, όμως, είναι απερίγραπτη.
Τα σημάδια ήταν συγκεκριμένα από την αρχή. Το όλο θέμα, κατά τη δημοσιογράφο της ΝΕΤ πάντα, ήταν αποκλειστικά και μόνο το πόσα χρήματα μπορεί να αξίζει ένα παλιό τεύχος.
Όσο και να προσπαθούσε ο πρόεδρος της Λέσχης Φίλων Κόμικς να τονίσει τις άλλες, ρομαντικές και αληθινές διαστάσεις και συγκινήσεις που μπορεί να νιώθει κανείς όταν κρατά στα χέρια του ένα έργο που απέκτησε μετά από πολύ κόπο και μεγάλη αναζήτηση, για τη δημοσιογράφο όλα έπρεπε να μετρούνται σε €.
Και το βασικότερο, έπρεπε η όλη συζήτηση να καθοδηγηθεί κατά τις προτιμήσεις της δημοσιογράφου. Ο καλεσμένος δηλαδή να μην έχει άλλη, δική του άποψη. Ούτε και να μπορεί να αρθρώσει μια κουβέντα παραπάνω μπας και αρχίσουμε να βλέπουμε τα πράγματα και με μια μη χρηματική ματιά.
Γιατί αγαπητή παρουσιάστρια, δεν ξέρω εάν σας ενημέρωσαν, αλλά δεν είναι τα πάντα χρήμα.
Υπάρχουν άλλοι παράγοντες που κάνουν τη ζωή μας πιο όμορφη και αληθινή.
Ευτυχώς που τα παιδιά στη Λέσχη το ξέρουν αυτό πολύ καλά. Όπως ξέρουν πολύ καλά ότι τα συναισθήματα όταν κρατούν στα χέρια τους τα αγαπημένα τους τεύχη δεν αποτιμάται χρηματικώς.
Και ένα τελευταίο σχόλιο: προσέξατε τη γεμάτη κόμικς βιβλιοθήκη πίσω από τον πρόεδρο της Λέσχης; Αληθινός παράδεισος!

Μήπως τελικά η κρίση μας βγει σε καλό;

Παρακολουθώντας δελτίο ειδήσεων όπου στα παράθυρα οι "ειδικοί και φωτεινοί" παντογνώστες δημοσιογράφοι μας προσπαθούσαν να μας αποδείξουν τι προκάλεσε την οικονομική κρίση και τι πρέπει να γίνει για να γλυτώσουμε από αυτή, μου σκάει η αφοπλιστική ερώτηση: μα καλά, είναι δυνατό μέσα σε μια μέρα να γκρεμίστηκαν και να φαλήρισαν οικονομικοί κολοσσοί; (σημειώνω ότι το ερώτημα τέθηκε από μορφωμένο και με αρκετά ανεπτυγμένη την κριτική σκέψη άνθρωπο)
Μένω άφωνη στο ερώτημα. Δηλαδή το τι γίνεται δεκαετίες ολόκληρες δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει; Το ότι δρομολογήθηκε με μαθηματική ακρίβεια η κατάρρευση του συστήματος μέσα από τις πολιτικές και τις αποφάσεις των ισχυρών και μη (γιατί και οι μη ισχυροί έχουν μερίδιο ευθύνης) θέλει πολλή σκέψη για να το καταλάβει κανείς;
Η κρίση, πραγματική ή μη, έπρεπε να γίνει και μόνο σε καλό μπορεί να μας βγει, και εξηγούμαι:
(α) έχουμε φτάσει τέτοιο πάτο που πολύ παρακάτω δεν πάει. Άρα αφού επιβιώνουμε τώρα τίποτα δεν μπορεί να μας τρομάζει
(β) αφού δεν θα μπορούμε να καταναλώνουμε τόσο πολύ θα στραφούμε σε πιο ουσιαστικούς τρόπους επικοινωνίας και συνύπαρξης με τον εαυτό μας και τους άλλους. Έχουμε μια μοναδική ευκαιρία μπροστά μας να ξαναφτιάξουμε τις δομές της ζωής μας που καλό είναι να την εκμεταλλευτούμε απορρίπτοντας τη χλιδάτη, πολυτελή αλλά κατά βάση ψεύτικη ζωή που μας πλασάρουν και μας επιβάλουν για να είμαστε "σωστοί", αποδεκτοί κλπ κλπ.
(γ) θα γίνει ένα καλό ξεκαθάρισμα στην αγορά. Θα εξισορροπηθούν οι ανάγκες σε εργασία και θα προκύψουν νέα επαγγέλματα που μέχρι τώρα σνομπάρουμε ως κοινωνικό σύνολο. (αυτό ιδεατά θα συνοδευτεί από την αλλαγή της νοοτροπίας της ελληνικής οικογένειας ότι τα παιδιά πρέπει να γίνουν γιατροί, δικηγόροι, κομπιουτεράδες- τελευταία μόδα αυτό- και γενικά ότι υπάρχει ήδη σε αφθονία από ειδικότητα ανεξάρτητα από τις επιθυμίες και τις δυνατότητες των παιδιών)
(δ) η αγορά θα γίνει πιο ανταγωνιστική και πολύ άμεσα η αγοραστική αξία των ταπεινών μισθών μας θα ανέβει (κάπως πρέπει να πουλήσουν και οι επιχειρήσεις)
(ε) όσο και αν φαίνεται απίστευτο, αργά ή γρήγορα οι πόλοι λήψης αποφάσεων θα συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα τόνωσης της ζήτησης. Εάν δεν υπάρχει χρήμα για να κινείται η αγορά, δεν μπορεί να βγει ο κόσμος από την κρίση. Και αυτό είναι μάθημα που θα έπρεπε να έχουμε λάβει από παλαιότερες κρίσεις με πιο δύσκολες και σοβαρές προεκτάσεις. (η τελευταία υπερ - αισιόδοξη άποψη μπορεί να ληφθεί και ως ευχή για το τι μέλλει γενέσθαι)
Αν το σκεφτούμε και το αναλύσουμε, η λίστα με τα θετικά που μπορεί να μας φέρει η οικονομική κρίση γεμίζει αρκετά. Όλα είναι θέμα συμπεριφοράς και ψυχολογίας που ειδικά στα οικονομικά παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο.